Eski transseksüelden göğüs aldırma ameliyatını gerçekleştiren cerraha mektup

Yaşadığı cinsiyet karmaşası nedeniyle 20 yaşında ameliyatla göğüslerini aldıran genç kız, 2 yıl sonra terapi yoluyla sağlığına kavuşunca transseksüelliği bıraktı.
Eski transseksüelden göğüs aldırma ameliyatını gerçekleştiren cerraha mektup

 

Erişim Tarihi: 30.03.2023

Kaynak: pitt.substack.com

 

Bu mektup, 20 yaşındayken çift mastektomimi (her iki memenin alındığı transseksüel ameliyat) ya da diğer adıyla "üst ameliyatımı" gerçekleştiren estetik cerraha "Translığı Bırakma Bildirisi" adıyla postaladığım mektubun bir kopyasıdır. Bu mektubu, doktoruma ve ekibine eski bir hastalarının kendisine yapılan ameliyattan %100 pişmanlık duyduğunu, ameliyattan ve tüm translık sürecinden vazgeçtiğini ve şu anda işlevsel göğüsleri olmayan bir kadın olarak yaşadığını bildirmek için yazdım.

Mektubu kısa ve duygudan uzak tuttum. Özel hayatımdaki bu benlik ve vücut parçaları kaybına ilişkin travmatik duygularıma rağmen, durumumun gerçeklerini ifade ederken mantıklı bir soğukkanlılığı korumanın çok önemli olduğunu biliyordum. Cinsiyet disforimin (cinsiyet hoşnutsuzluğu) ameliyat veya tıbbi cinsiyet değişimi ile iyileşmediğini, bunun yerine bilişsel davranışçı terapi yoluyla 2 yıl içinde tamamen çözüme kavuştuğunu söyleyebilirim. Çünkü terapilerimde "cinsiyet disforisinin" aslında travma sonrası stres bozukluğundan kaynaklandığını anladım. Sadece 2 yıl sonra, 22 yaşındayken, ameliyatın bir hata olduğunu ve ameliyat olduğum sırada ameliyatın gerçekleşmesi için gerekli olduğu varsayılan uygun ruh sağlığı tedavisini almadığımı fark ettim.

Bunu eklemek önemliydi; çünkü doktorumun, kariyerini tamamen 16 yaşındaki genç kadınlara çift mastektomi yapmaya adamış bir estetik cerrah olarak müşterilerinin ruhsal sağlığını önemsediğinden şüphe ediyorum. Bir hastanın tıbbi cinsiyet değişimi yapabilmesi için ruh sağlığı uzmanlarından en az 2 sevk mektubu alması gerekir. Bakım Standartları, ruh sağlığı açısından kapsamlı bir tarama yapılmasını ve yalnızca cinsiyet değişimi sürecinden gerçekten fayda sağlayacağına inanılan hastaların seçilmesini savunmaktadır. Zaten cinsiyet değiştirme arzusunun gerçek sebepleri araştırıldığı takdirde kimsenin cinsiyet değiştirmesine gerek olmadığı ve bundan faydadan ziyade zarar elde edeceği ortaya çıkacaktır. 

Doktora benim durumumda standartların karşılanmadığını bildirmek çok önemliydi, zira aldığım ruh sağlığı hizmeti ve bunu takip eden sevk mektupları ruh sağlığımın değerlendirilmesinde ihmalkâr davranmıştı. Dolayısıyla doktor muayenehanesi Bakım Standartlarına uymuyordu. Ayrıca, kimliğimi gizlemek istediğim için mektuba dahil etmediğim bir şey vardı. Görüşmemiz sırasında doktoruma intihara meyilli olduğumu açıkça söylemiştim ve ameliyat gününde hâlâ intihara meyilli hissediyordum. Sevk mektuplarından bağımsız olarak, zorunda olmadığım böyle bir cerrahi kararı vermek için akli dengemin yerinde olmadığını doktoruma belirttim, ancak o yine de ameliyatı gerçekleştirdi.

Bu tedavinin benim durumumdaki biri için etik olmadığına dair kişisel inançlarımı aktardıktan sonra, doktoruma tıbbi cinsiyet değişiminden pişmanlık duyan tek eski trans olmadığımı belirttim ve Dr. Lisa Littman'ın kadından erkeğe cinsiyet değişimi yapan popülasyonunda çeşitli ruhsal bozuklukların eşlikçi tanı oranlarının ne kadar yüksek olduğunu gösterdiği çalışmasını alıntıladım. Bu sorunun sadece kişisel bir hata değil, giderek yaygınlaşan bir fenomen olduğunu gösteren detrans (pişman olup translığı bırakanlar) beyanlarını aktardım. Mektubu, doktorun ruhsal bozuklukları tedavi etmek için 'tıbbi tedavi' olarak gördüğü uygulamayı yeniden gözden geçirmesi için bir eylem çağrısı ile bitirdim. Kendisinden, genç kadınların ve hatta küçük çocukların zihinlerindeki sorunları tedavi etmek için göğüslerini aldığı gerçeğiyle yüzleşmesini ve bunun doktor olurken yemin ettiği "Önce zarar verme" ilkesine uymadığını söyledim.

Ruh sağlığı
Ruh sağlığı sorunları yaşayan genç kız, intihara meyilli olmasına rağmen cinsiyet değişimine sürüklenerek ameliyat edildi.

Benim hikayem, cinsiyet değiştirme ihtiyacı hissetmelerinin nedenini sorgulayan birçok detrans ile benzerlik gösteriyor. Otizmli olarak büyüdüm, ailemden TSSB (Travma Sonrası Stres Bozukluğu), anksiyete ve depresif bozukluk ile sonuçlanan sözlü, duygusal ve psikososyal istismara uğradım; bağlanma sorunları nedeniyle şiddetli depresyon; PCOS (polikistik over sendromu) nedeniyle hormonal düzensizlik yaşadım. Genç bir kadın olarak ötekileştirilmiş ve farklı hissettim, teşhis edilmemiş travmalarım nedeniyle romantik ilişkiler ve arkadaşlık ilişkilerimde zorluklar yaşadım ve zorluklarımın çoğunun nedeni olarak "cinsiyet disforisine" kilitlendim.

Cinsiyetimle ilgili sıkıntılarım için tedavi aradım ve internetten tek çözümün transseksüel olmayı kabul etmek ve eşcinsel bir erkek olarak yaşamak için cinsiyet değiştirmek olduğunu öğrendim. Evet, doğru okuyorsunuz, yine erkeklerle birlikte olacaktım ama erkeğe benzeyen bir bedende ve kendime gey diyerek... O zamanki çaresizliğim beni buna inandırmıştı. "İyileşme" süreci için çizilen haritayı takip ettim. İlk aşama sosyal cinsiyet değişimi yapmak (herhangi bir tıbbi müdahale olmadan sosyal hayatta karşı cinstenmiş gibi yaşamak) ve önce nonbinary (iki cinsiyeti reddetme, bu iki cinsiyetten birinde hissetmediğini iddia etme) sonra da transseksüel olduğumu ilan etmekti. İkinci aşama, üstünkörü ruh sağlığı değerlendirmesi yaptırmak ve hemen hormona başlamaktı. Son aşama da trans kültü için en büyük geçit töreni olan üst ameliyatını olmaktı. Bu süreç boyunca birden fazla doktora, psikiyatriste ve terapiste gittim. Hiçbiri travmalarımı sorgulamadı veya karmaşık ruh sağlığı sorunlarım için bana yardımcı olmadı. Bedenimi ameliyatla değiştirerek depresyonumu iyileştirmeye çalışmak için umutsuzca randevu aldığımda 20 yaşıma yeni girmiştim ve intihar düşüncesi nedeniyle yatılı bir psikiyatri koğuşundan yeni çıkmıştım.

Daha fazla açıklamaya gerek yok. 20 yaşındaydım, gelişimsel olarak olgunlaşmamıştım, intihara meyilliydim, TSSB'm vardı ve mantıklı düşünebilecek bir durumda değildim. Yine de akıl sağlığı sistemi bana gerekli hizmeti veremedi. Doktorum ve diğer estetik cerrahlar bu kontrolsüz "cinsiyet tıbbı" pazarında ameliyat yoluyla kâr elde etmek için beni kullandı.

Bu mektubu, trans ideolojisinin tıbbi propagandasının gerçek hayattaki sonuçlarını; gençlerimizin ve çocuklarımızın karşı karşıya kaldığı yansımaları göstermek için sizlerle paylaşıyorum. En son kontrol ettiğimde doktorum 16 yaşından küçük kızları ameliyat ediyordu. Çocukluğumda yaptığım hatalar için vicdan muhasebesi yaptım, yas tuttum, kapsamlı bir terapi gördüm ve kendimi cezalandırdım. Ancak huzurumu, akıl sağlığımı ve iyileşme sürecimi koruyacak ve kendimi affedip kabullenme konusunda ilerleme kaydedecek kadar iyileştim. Gönderdiğim mektuba adresimi yazmadım, çünkü bahanelere veya utanç verici yazışmalara katlanmak istemedim.

Başkaları adına konuştuğumu iddia etmiyorum, ancak ne yazık ki benim hikayemin sayısız genç kadınla aynı olduğunu biliyorum ve bunu paylaşmanın bir şekilde iyileşmelerine yardımcı olacağını veya daha da iyisi, ilk etapta “iyileşme” ihtiyacını önleyeceğini umuyorum.

Transseksüel
Ruh sağlığı sorunları nedeniyle cinsiyet karmaşası yaşayan gençler, çözümün transseksüellik olduğuna inandırılarak ameliyat ediliyor.

İşte cerrahıma yazdığım mektup:

Sayın Dr. XXXX ve Ekibi,

Ben 2017 yılında, 20 yaşındayken çift mastektomi yaptığınız eski bir hastanızım. Size kendi cinsiyetime döndüğümü, artık erkek/transseksüel olmadığımı ve tamamen kadın olarak yaşamaya geri döndüğümü bildirmek için yazıyorum. Göğüslerimi aldırmak için ameliyat olduğum için son derece pişman olduğumu size bildirmek istiyorum. Cinsiyet disforisi semptomlarım çocuklukta yaşadığım istismardan kaynaklanan travmanın bir sonucuydu ve transseksüelliğim travmanın gerçekliğiyle başa çıkmak için kullandığım uyumsuz bir başa çıkma mekanizmasıydı.

Cinsiyet disforisi sorunumu bilişsel davranışçı terapi yoluyla tamamen çözdüm; ameliyatı ve cinsiyet değişimini kendimi daha iyi hissetmem için bana yanlış umut veren bir yanılsama olarak görüyorum. Vücudumun cerrahi sonucundan %100 pişmanım ve sağlıklı göğüslere sahip olmayı özlüyorum. Kimlik krizimi yaşadığımda 20 yaşındaydım ve 2 yıl sonra 22 yaşında kendi cinsiyetime döndüm. Ameliyat sevk mektuplarımı yazan psikiyatristlerim tarafından uygun ruh sağlığı taraması almadığıma inanıyorum, çünkü aslında intihara meyilli olduğum ve teşhis edilmemiş Travma Sonrası Stres Bozukluğu semptomları sergilediğim halde zihinsel olarak stabil olduğumu söylediler.

Benzer travma deneyimleri yaşayan ve translıktan vazgeçmiş kadınların gruplarına katılarak şifa buldum. Kadından erkeğe cinsiyet değişimi yapan popülasyonunda yer alan ve eşlikçi ciddi ruh sağlığı sorunları olanların oranları göz önüne alındığında; genç kadınların, özellikle de reşit olmayan genç kızların göğüslerinin alınmasının tıbbi olarak etik olduğuna inanmadığımı size bildirmek istiyorum. Yirmi yaşında cinsiyet değiştirmeye karar verecek kadar dengeli veya olgun olduğuma inanmıyorum ve 18 yaşın altındaki reşit olmayan çocukların hiçbir koşulda göğüslerinin alınmasına rıza gösterecek kadar dengeli veya olgun olduğunu düşünmüyorum.

Youtube'daki detrans hikayelerinin hızla artmasından da anlaşılacağı gibi, benimkine benzer detrans vakalarının sayısı giderek artıyor. 

Sizden, benim ve diğer genç kadınların hikayelerini, bir klinisyen olarak etik göreviniz olan “Önce zarar verme” ilkesi çerçevesinde değerlendirmenizi ve erkek gibi davranabilmeleri için kadınların ve çocukların sağlıklı göğüslerini almanın fiziksel veya zihinsel olarak faydalı olup olmadığını yeniden düşünmenizi rica ediyorum.

Hastanız, Laura